ทำไมคนจีนชอบเดินเล่นหลังอาหารเย็น (และสิ่งที่มันสอนฉันเกี่ยวกับชีวิต)

เวลาสองทุ่มในเมืองจีนทุกเมือง ทางเท้าเต็มไปด้วยคนเดินช้าๆ ครอบครัวที่มีลูก คู่รักสูงอายุ กลุ่มสาวๆ พวกเขาไม่ได้กำลังไปไหนเป็นพิเศษ — แค่เดินเล่น

นี่คือ "ซ่านปู้" (散步) — การเดินเล่นยามเย็น และมันเป็นหนึ่งในสิ่งที่จีนที่สุดเท่าที่คุณจะได้เห็น

ฉันโตที่ฉงชิ่ง ไม่เคยคิดอะไรกับมันเลย หลังอาหารเย็น ครอบครัวฉันจะเดินลงไปที่แม่น้ำแยงซี เราจะดูไฟเมืองสว่างขึ้นทีละดวง พ่อแม่คุยกับเพื่อนบ้าน ฉันวิ่งนำแล้ววกกลับ มันไม่ได้วางแผน มันแค่เกิดขึ้น

จนกระทั่งฉันเริ่มเป็นไกด์นำเที่ยวให้ชาวต่างชาติ ถึงได้รู้ว่ามันดูแปลกแค่ไหนสำหรับคนนอก "ทุกคนกำลังไปไหนกัน?" พวกเขาถาม "ไม่ไปไหน" ฉันตอบ "แค่เดินเล่น"

แนวคิดเบื้องหลัง

ในแพทย์แผนจีน การเดินหลังอาหารช่วยย่อยอาหารและกระตุ้นพลังชี่ แต่เหตุผลจริงๆ ง่ายกว่านั้น: มันคือนิสัยของการอยู่กับปัจจุบัน ช่วงเวลาระหว่างงานกับการนอนที่คุณมีตัวตนโดยไร้จุดหมาย

"อู๋เว่ย" (无为) — การกระทำที่ไร้การฝืน — เป็นแนวคิดหลักในปรัชญาเต๋า ซึ่งมีอิทธิพลลึกซึ้งต่อวัฒนธรรมจีน มันไม่ใช่การไม่ทำอะไร แต่เป็นการทำสิ่งต่างๆ โดยไม่บังคับ การเดินเล่นยามเย็นคืออู๋เว่ยในทางปฏิบัติ

ลูกค้าของฉันพูดว่าอะไร

เคยมีลูกค้าจากนิวยอร์กที่กังขา "ฉันยุ่งมาก" เขาบอก "ไม่มีเวลาเดินเล่น"

พอวันที่สามของการทริป เขากลายเป็นคนเสนอเอง คืนสุดท้าย เรานั่งรถไฟฟ้าไปสวนสาธารณะในเฉิงตูตอนพลบค่ำ เขาพูดว่า "ฉันไม่ได้เดินแบบไม่มีจุดหมายมา 10 ปีแล้ว ลืมไปแล้วว่ามันรู้สึกยังไง"

ลูกค้าอีกคน เป็นนักข่าวจากลอนดอน เขียนมาหาฉันหลังกลับบ้าน: "ฉันเริ่มเดินเล่นหลังอาหารเย็น เพื่อนบ้านคิดว่าฉันแปลก แต่ฉันคิดถึงจีนทุกครั้งที่เดิน"

ลองดูเมื่อคุณมาเที่ยว

เรื่องนี้ไม่ต้องมีไกด์ หลังอาหารเย็นวันนี้ ก้าวออกจากโรงแรม เดินไปทางไหนก็ได้ สังเกตจังหวะชีวิตของเมือง — จักรยานไฟฟ้าซิ่งปนกับรถ เม้าส์เม้าส์กันตามม้านั่งในสวน พ่อค้าแม่ค้าเตรียมขายของกลางคืน

เดิน 20 นาที แล้วเดินกลับ ไม่ต้องเปิดมือถือ ไม่มีจุดหมาย ไม่มีวัตถุประสงค์

คุณอาจจะเข้าใจว่าทำไมคนเป็นพันล้านถึงทำแบบนี้ทุกคืน และคุณอาจจะทำต่อที่บ้านก็ได้