จากห้องพักในเฉิงตูสู่การบริหารธุรกิจทัวร์จีน: เรื่องจริงที่ไม่มีใครรู้

ฉันไม่ได้โตมาด้วยความฝันอยากเป็นไกด์นำเที่ยว ที่จริงฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากทำอะไรตอนเรียนมหาวิทยาลัยที่เฉิงตู ฉันเลือกเรียนการจัดการท่องเที่ยวเพราะมันดูเป็นอาชีพที่มั่นคง — และเพราะมันทำให้ฉันได้อยู่ในเมืองที่ดังเรื่องแพนด้ากับอาหารรสจัด

ฉันเป็นเด็กเรียนปานกลาง ไม่ได้เก่งกาจอะไร ไปเรียน ทำงานส่ง อาจารย์ เรียนจบตามกำหนด ไม่มีอะไรในวัยมหาวิทยาลัยที่บ่งบอกว่าฉันจะยังอยู่ในวงการท่องเที่ยวอีก 15 ปีต่อมา

วันเรียนจบ ฉันเดินเข้าไปในบริษัททัวร์แห่งหนึ่งในเฉิงตูแล้วขอสมัครงาน เขารับฉันเข้าทำงาน หลายปีต่อจากนั้น ฉันทำในสิ่งที่ไกด์หน้ามือใหม่ทุกคนทำ: นำกรุ๊ปทัวร์ ตามกำหนดการที่พิมพ์มา และเรียนรู้ว่าความต่างระหว่างสิ่งที่เขียนในคู่มือกับความจริงมันคนละเรื่องกัน

ฉันเรียนรู้ว่าร้านอาหารที่ดีที่สุดไม่ใช่ร้านที่มีเมนูภาษาอังกฤษ ฉันเรียนรู้ว่าทหารดินเผาที่ซีอานน่าประทับใจสุดตอนเช้า แต่พอบ่ายสองโมงจะแน่นจนแทบคลาน ฉันเรียนรู้ว่านักท่องเที่ยวจำความรู้สึกที่เราทำให้พวกเขารู้สึกได้มากกว่าข้อเท็จจริงใดๆ

หลายปีผ่านไป ฉันย้ายกลับไปฉงชิ่ง — บ้านเกิด ฉันเริ่มทำงานกับลูกค้าต่างชาติโดยตรง ไม่ผ่านเอเจนซี่ ฉันสร้างความสัมพันธ์ทีละคน แต่ละทริปที่สำเร็จก็ทำให้มีคนแนะนำต่อ แต่ละรีเฟอร์รัลก็กลายเป็นลูกค้าใหม่

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสร้างธุรกิจ ฉันแค่อยากให้คนอื่นได้เห็นจีนในแบบที่ฉันเห็น ธุรกิจมันเกิดขึ้นเพราะฉันกล้าพูด 'ใช่' กับคำขอที่ทำให้กลัวอยู่เรื่อย ทัวร์เชิงการแพทย์? ไม่มีประสบการณ์ แต่ฉันตอบตกลง ทริปตามคำขอ 21 วัน 8 เมือง? ตกลง ลูกค้าที่อยากมาเที่ยวจีนช่วงตรุษจีน — ช่วงที่วุ่นวายที่สุด? ตกลง

ทุกครั้งที่ฉันพูดว่าใช่ ฉันได้เรียนรู้สิ่งใหม่ และทุกครั้งที่เรียนรู้สิ่งใหม่ ฉันก็เป็นไกด์ที่ดีขึ้น

WanderPeng ไม่ได้เกิดจากวิสัยทัศน์ยิ่งใหญ่ มันเป็นผลลัพธ์ธรรมชาติของการพูดว่าใช่มาสิบห้าปี เรียนรู้จากความผิดพลาด และใส่ใจคนที่ไว้ใจเราให้ดูแลทริปของพวกเขาจริงๆ

ถ้าคุณกำลังอ่านเรื่องนี้แล้วคิดจะเริ่มอะไรใหม่ — ธุรกิจ ทริป หรือการเปลี่ยนชีวิต — คำแนะนำเดียวที่ฉันมีให้คือ: เริ่มก่อนที่จะพร้อม พูดว่าใช่ก่อนที่จะรู้วิธี แล้วคุณจะเรียนรู้ไปพร้อมกันเอง